7 results
Search Results
Now showing 1 - 7 of 7
Article Citation - WoS: 6Citation - Scopus: 6Covid-19 Infection in Peritoneal Dialysis Patients: \ra Comparative Outcome Study With Patients on \rhemodialysis and Patients Without Kidney Disease(Aves, 2022) Kazancıoğlu, Rümeyza; Ozturk, Savas; Turgutalp, Kenan; Gürsu, Meltem; Arıcı, Mustafa; Oruç, Ayşegül; Ateş, Kenan; Odabas, Ali Riza; Bek, Sibel GökçayObjectives: There is limited data about coronavirus disease-19 (COVID-19) characteristics and results in peritoneal dialysis \r(PD) patients. This study aimed to investigate the characteristics and outcomes among PD patients and compare them with \rmatched hemodialysis (HD) patients and a control group without kidney disease.\rMethods: We included 18 PD patients and consecutive age- and gender-matched 18 HD and 18 patients without kidney \rdisease (control group) registered into the Turkish Society of Nephrology database including 1301 COVID-19 patients. We \rcompared demographic, clinical, radiological, laboratory data, and outcomes namely intensive care unit (ICU) admission, \rmechanical ventilation, mortality, and composite outcome (death and/or ICU admission).\rResults: ICU admission, mechanical ventilation, and mortality rates in PD patients (27.8%, 22.2%, and 22.2%, respectively) \rand the HD group (16.7%, 11.1%, and 16.7%, respectively) were higher than the control group (11.1%, 11.1%, and 5.6%, \rrespectively), but intergroup comparison did not reveal difference. A total of 11 (20.3%) patients had composite outcome \r(6 PD patients, 3 HD patients, and 2 patients in the control group). In Cox regression analysis, higher age and higher CRP level were related to increased risk of composite outcome. Adjusted rate of composite outcome in PD group was significantly higher than \rthe control group (P = .050). This rate was similar in HD and control groups (P = .30).\rConclusions: Combined in-hospital mortality and/or ICU admission of PD patients with COVID-19 was significantly higher than the control \rpatients. There is a need for careful surveillance of PD patients for infection signs and prompt treatment of COVID-19.Article Main Outcomes of the Diyal-Tr Study: Regional\rdifferences of Mortality and Morbidity in Chronic\rhemodialysis Patients(Aves, 2022) Kızılırmak, Pınar; Ecder, Süleyman Tevfik; Ateş, Kenan; Arıcı, Mustafa; Sezer, Siren; Kaptanoğulları, Hakan; Arınsoy, Selim Turgay; Ecder, Tevfik; Arinsoy, TurgayObjective: Variations in care at national or global level may have an impact on the prognosis of patients on chronic hemodialysis.\rWe aimed to describe regional differences in all-cause mortality or cardiovascular morbidity in chronic hemodialysis\rpatients in Turkey.\rMethods: We enrolled 2461 patients who were initiated chronic hemodialysis in 93 centers in Turkey between January 27,\r2017, and February 09, 2018. We included 2-year follow-up data of 1877 patients in this prospective study. The primary\routcome, the rate of composite endpoint of all-cause mortality or cardiovascular morbidity, was compared between geographical\rregions. Secondary outcomes were the rates of hospitalization and infections.\rResults: In total, 552 patients (29.4%) developed the primary outcome. The highest and lowest rates of primary outcome\roccurred in the Mediterranean (34.5%) and Southeastern (26.5%) & Central Anatolian regions (26.5%), respectively, with no\rsignificant differences across regions (P = .82). Hospitalization events were detected in 377 patients (20.1%). The highest\rrate of hospitalization was detected in the Black Sea region (33.8%), and the lowest (7.6%) in the Southeastern region. The\rregions did not differ in hospitalization rates (P = .88). Infections occurred in 11.3% (n = 212) of the patients. The highest and\rlowest rates of infections occurred in the Aegean (18.2%) and the Southeastern (2.9%) regions, respectively. We detected\rsignificant difference between geographic regions (P = .02).\rConclusions: Our study showed that almost 3 in every 10 chronic hemodialysis patients reached the primary endpoint\rof all-cause mortality/cardiovascular morbidity during the 2 years of follow-up. The occurrence of this outcome does not\rseem to exhibit geographical variation across the country.Article Citation - WoS: 3Citation - Scopus: 3Characterization of Mesenchymal Stem Cells in Mucolipidosis Type Ii (i-Cell Disease)(Tubitak Scientific & Technological Research Council Turkey, 2019) Köse, Sevil; Kaya, Fatima Aerts; Kuşkonmaz, Bülent Barış; Çetinkaya, Duygu Uçkan; Aerts Kaya, Fatima; Uckan Cetinkaya, DuyguMucolipidosis type II (ML-II, I-cell disease) is a fatal inherited lysosomal storage disease caused by a deficiency of theenzyme N-acetylglucosamine-1-phosphotransferase. A characteristic skeletal phenotype is one of the many clinical manifestationsof ML-II. Since the mechanisms underlying these skeletal defects in ML-II are not completely understood, we hypothesized that adefect in osteogenic differentiation of ML-II bone marrow mesenchymal stem cells (BM-MSCs) might be responsible for this skeletalphenotype. Here, we assessed and characterized the cellular phenotype of BM-MSCs from a ML-II patient before (BBMT) and afterBM transplantation (ABMT), and we compared the results with BM-MSCs from a carrier and a healthy donor. Morphologically, wedid not observe differences in ML-II BBMT and ABMT or carrier MSCs in terms of size or granularity. Osteogenic differentiation wasnot markedly affected by disease or carrier status. Adipogenic differentiation was increased in BBMT ML-II MSCs, but chondrogenicdifferentiation was decreased in both BBMT and ABMT ML-II MSCs. Immunophenotypically no significant differences were observedbetween the samples. Interestingly, the proliferative capacity of BBMT and ABMT ML-II MSCs was increased in comparison to MSCsfrom age-matched healthy donors. These data suggest that MSCs are not likely to cause the skeletal phenotype observed in ML-II, butthey may contribute to the pathogenesis of ML-II as a result of lysosomal storage-induced pathology.Article Citation - WoS: 1Citation - Scopus: 1Karotis Arter Stentlemesinin Etkinliği ve Güvenliği: Tek Merkez Deneyimi(Kare Publ, 2020) Karaduman, Bilge Duran; Karaduman, Bilge Duran; Ayhan, Hüseyin; Ayhan, Hüseyin; Keles, Telat; Bozkurt, Engin; Karaduman, Bilge Duran; Ayhan, HüseyinAmaç: İnternal karotis arterdeki orta ve şiddetli darlıklar tüm inmelerin %10–15’ine neden olmaktadır. Bu çalışmada, üçüncü basamak bir referans merkezde karotis arter stentlemesinin (KAS) güvenliğini ve kısa dönem etkinliğini değerlendirmeyi amaçladık. Yöntemler: Üçüncü basamak merkezimizde Ocak 2017 ile Mayıs 2018 arasında KAS uygulanan hastalar geriye dönük olarak değerlendirildi. KAS uygulanan 145 hasta çalışmaya dahil edildi. Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 70.1±8.6 yıl idi ve tüm grubun %75.2’si erkek olup %37.9’unda hipertansiyon mevcuttu. Hastaların 81’i (%55.9) semptomatik, 64’ü (%44.1) asemptomatik olarak gruplandırıldı. Semptomatik hastalarda koroner girişimler daha çok KAS sonrası (%38.9) yapılırken, asemptomatik grupta ise KAS öncesi (%25.9) ve sonrasında (%25.9) benzer oranlarda yapıldığı görüldü ama gruplar arasında istatistiksel fark yoktu. Semptomatik hastalarda (%59.2), asemptomatik hastalarda (%78.7) olduğu gibi distal emboli koruyucu cihaz (EKC), proksimal EKC’ye göre daha fazla kullanıldı. Ancak proksimal EKC, semptomatik hastalarda asemptomatik hastalara kıyasla anlamlı olarak daha fazla kullanıldı. Hastane içi ölüm görülmedi ve tüm popülasyonda 5 (%3.4) hastada inme veya geçici iskemik atak (GİA) gözlendi. Asemptomatik grupta GİA veya inme gözlenmedi, semptomatik grupta 2 hastada (%2.4) inme ve 3 hastada (%3.7) GİA görüldü. Sonuç: Bu çalışma kabul edilebilir komplikasyon oranları ile KAS’ın güvenirliğini ve uygulanabilirliğini ortaya koymuştur. KAS prosedürü, deneyimli girişimciler tarafından optimal tıbbi tedavi altında, agresif risk modifikasyonu ile EKC kullanılarak, uygun hastalarda en az komplikasyonla gerçekleştirilmelidir.Article Citation - WoS: 4Citation - Scopus: 3Management of Chronic Hepatitis B in Special Patient Groups: a Consensus Report of the Study Group for Viral Hepatitis of the Turkish Society of Clinical Microbiology and Infectious Diseases-2023(Doc design informatics Co Ltd, 2023) Tekin, Sueda; Karakecili, Faruk; Binay, Umut Devrim; Celik, Ilhami; Tulek, Necla; Tutuncue, Ediz; Demirturk, Nese; Tütüncü, Ediz; Yılmaz, EmelTurkish Society of Clinical Microbiology and Infectious Diseases Viral Hepatitis Working Group updated the consensus report on the management of chronic hepatitis B (CHB) in private hosts and special situations. Relevant literature and international guidelines are reviewed, and agreed recommendations are presented at the end of each chapter. In the report, treatment of hepatitis B virus (HBV) and human immunodeficiency virus (HIV) coinfection, management of HBV and hepatitis C virus (HCV) coinfection, management of CHB in severe COVID-19 patients, non-transplant immunocompromised patients.Article Citation - WoS: 1Citation - Scopus: 1Noninvaziv Mekanik Ventilasyon Desteği Olan ve Olmayan Akut Solunum Yetmezliğinde Fonksiyonel Bağımsızlık ve Kas Kuvveti(Turkey Assoc Physiotherapists, 2020) Çakartaş, Şahveren; İnce, Deniz İnal; Savcı, Sema; Topeli, Arzu; Yağlı, Naciye Vardar; Sağlam, Melda; Kütükçü, Ebru Çalık; Calik Kutukcu, Ebru; Inal-ınce, Deniz; Vardar-yagli, Naciye; Güçlü, Meral Boşnak; Inal Ince, Deniz; Vardar Yagli, NaciyeAmaç: Akut solunum yetmezliği (ASY) sürecinde kas zayıflığı gelişimi sıktır. Bu çalışmanda yoğun bakımda ASY nedeni ile tek başına standart medikal tedavi (SMT) ve SMT’ye ek olarak noninvaziv mekanik ventilasyon (NIV) uygulanan olgularda kas kuvveti ve fonksiyonel bağımsızlığı karşılaştırılmak amaçlandı. Yöntem: Çalışmaya ASY ile izlenen 32 olgu (19 NIV ve 13 SMT) dahil edildi. Olguların özellikleri kaydedildi. Periferal kas kuvveti için Medical Research Council Skalası (MRC) kullanıldı ve el kavrama kuvveti ölçüldü. Fonksiyonel bağımsızlık düzeyi Barthel İndeksi (Bİ) ile değerlendirildi. Sonuçlar: NIV grubunda proksimal kas kuvveti (omuz abduktorleri) distal ekstremite kas kuvvetinden (el bileği ekstansorleri) anlamlı olarak daha düşüktü (p=0,030). Her iki grupta, proksimal alt ekstremite kas kuvveti (kalça fleksiyonu), distal ekstremite kas kuvveti (ayak bileği)’nden anlamlı olarak daha azdı (p=0,002). NIV grubunun Bİ toplam puanı SMT grubundan anlamlı olarak daha düşüktü (p=0,016). Bİ puanı, MRC toplam puanı (r=0,633) ve el kavrama kuvveti (r=0,629) ile ilişkiliydi (p<0,05). Tartışma: ASY nedeni ile NIV uygulanan hastalarda fonksiyonel bağımsızlık ve distal kas kuvveti ile karşılaştırıldığında proksimal kas kuvveti olumsuz yönde etkilenmektedir. Yoğun bakımda rehabilitasyon uygulamalarında zayıflık veya fonksiyonel kısıtlılığın hastaların uygun fonksiyon görmesini engelleyebileceği göz önünde bulundurulmalıdır.Article Tedavi Alan Kronik Hepatit B Hastalarında Serum Kantitatif Hbsag Düzeyi ile Viral Yük Arasındaki İlişkinin Araştırılması(Pamukkale University, 2020) Demirelli, Meryem; Tülek, Necla; Temoçin, Fatih; Yücel, Doğan; Erdinç, Fatma Şebnem; Ertem, Günay; Erdinc, SebnemAmaç: Yakın geçmişe kadar HBsAg sadece hepatit B enfeksiyonun tanısında kullanılırken, günümüzde serum HBsAg kantitasyonu (qHBsAg)’nun, hepatit B virüsü (HBV) enfeksiyonunun viral monitörizasyonunda kullanılabileceğine dair veriler artmaya başlamıştır. Bu çalışmada inaktif hepatit B taşıyıcıları ile kronik aktif hepatit B hastaları arasındaki qHBsAg ile HBV DNA düzeyleri karşılaştırılmış ve tedavi başlanmış hastalarda tedavi süresince qHBsAg ile HBVDNA seyri izlenerek aralarındaki ilişki değerlendirilmiştir. Gereç ve yöntem: Çalışma Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Kliniği’nde yapılmıştır. Kronik hepatit B (KHB) tanısıyla tedavi alan 71 hasta ve inaktif HBsAg taşıyıcısı 74 hasta çalışmaya dahil edildi. Bu hastalarda serum qHBsAg düzeyleri Elecsys HBsAg II cihazı ile çalışıldı. Bulgular: Nükleoz(t)id analoğu ile tedavi edilen hastalarda 6. ve 12. aydaki serum qHBsAg düzeyi ile HBVDNA arasında pozitif yönde bir korelasyon görüldü ve her iki parametrenin altı ay ve bir yıllık izlemindeki düşüş istatiksel olarak anlamlı bulundu (qHBsAg 6ay p=0,03, qHBsAg 12 ay p=0,001, HBV DNA 6 ay p=0,001, HBV DNA 12 ay p=0,001). Peg-IFN tedavisi alan kronik hepatit B hastalarında ise serum qHBsAg düzeyi ile HBVDNA arasında tedavi başlangıcı ve 6. ayında anlamlı bir ilişki olmayıp tedavi sonunda pozitif yönde korelasyon görüldü. PEG-IFN tedavisi alan hasta grubunda ise qHBsAg seviyeleri ile HBV DNA arasındaki korelasyon tedavi sonunda anlamlı (p=0,01) olarak saptandı.
