2 results
Search Results
Now showing 1 - 2 of 2
Master Thesis Türkiye'de Sosyal Yardımların Belediyeler Üzerinden Yerelleşmesi Süreci: Ankara Örneği(2016) Özgenç, Mustafa Burak; Şahin, Savaş ZaferSosyal yardımların yerelleşmesi çok önemli iki çalışma alanları olan yerel yönetimler ile sosyal politikaları bir arada değerlendirilmesini gerekli kılmaktadır. Bu çalışma alanlarındaki teorik derinlik ile Türkiye'deki uygulama sonuçlarının tarihsel bakış açısı ile tartışılması önemlidir. Gelecekte bu çalışma alanlarında nasıl politikalar üretmek gerektiğini ortaya koymak adına, geçmişte yaşanmış tecrübeleri, o günün şartları altında analiz edilmesi gerekmektedir. Bu çalışmada, bahsedilen analizlerin yapılabilmesi için yerelde ve merkezde paydaşlarla görüşmeler yapılmıştır.Türkiye'de belediyelerin genellikle geleneksel çizgide yaptığı sosyal yardımlar klientalizm, popülizm ve kaynak israfı gibi sorunları yaratma potansiyeline sahiptir. Belediyelerin hayırseverlik odaklı sosyal yardımları günümüzün hak temelli sosyal yardım sistemine uymamaktadır. Hayırseverlik temelli geleneksel bakış açısının bir sonucu olarak sosyal yardımlar bağımlılık yaratmakla suçlanmakta ve geçici bir çözüm olarak görülmektedir. Bu bakış açısıyla, Türkiye'de belediye düzeyinde, sosyal yardımların yoksulluğu ortadan kaldırma fonksiyonu fark edilememektedir. Ancak sosyal yardımlar, davranış geliştirme ve fırsatlar sağlama işleviyle, farklı sosyal problemlerin çözümünde etkin bir araç olarak kullanılabilme potansiyeline sahiptir. Sosyal yardımların yerelleşmesi önündeki en büyük engeller; belediyelerde yoksullukla mücadele eden bir politika vizyonunun eksikliği, kurumsal yetersizlikler ve bazı kesimlerin sosyal yardımları kaynak israfı olarak gören bakış açısıdır. Sosyal yardımlar ile ilgili yerelleşme olgusunun üstünde ısrarla durulması halinde, öncelikle, sosyal yardımları yürütecek yerel birimlerde farkındalık yaratılmasına odaklanılmalıdır.Master Thesis Türkiye'de Kent Konseylerinin Kurulmasında Karşılaşılan Engeller: İç Batı Anadolu Örneği(2020) Çelik, Alper; Şahin, Savaş Zafer1980'ler sonrasında kamu yönetimi alanının en önemli tartışma konularının başında, yerel yönetimlerde katılımcılığın geliştirilmesine yönelik yaklaşım ve mekanizmalar gelmektedir. Daha çok yerel yönetişim ilkesi çerçevesinde ele alınan bu konuların Türkiye'de ağırlıklı olarak tartışıldığı yapılar kent konseyleri olarak görülmektedir. Kent konseylerine ilişkin literatürde sıklıkla dile getirilen durumların başında kent konseylerinin sayısının beklenenin çok altında kalması ve yerel yönetimlerin kent konseylerine gerekli ilgiyi göstermemesi gelmektedir. Türkiye'de 1990'lı yılların sonunda sürdürülebilir kalkınma ve yerel yönetişim açısından önemli bir noktaya sahip olan kent konseyleri yasal bir zorunluluk olarak kabul edilse de yerel yönetimlerde birçok tartışmaya sebep olmaktadır. Yerel yönetimlerin, yerel katılım mekanizması olan kent konseylerine karşı bakış açıları ve yaklaşımları incelenerek bu konu hakkındaki yaklaşımları değerlendirilmiştir. Kent konseylerinin var olduğu kentlerde yerel demokrasi ve katılım kültürünün gelişmesi gözlemlenirken, bazı kentlerde bu yapının mevcut yerel yönetim organı olan belediye yöneticileri tarafından kendi siyasi iktidarlarına sorun yaratabileceği kanaati görülmektedir. Bu çalışmada yerel yönetişim ilkesi kapsamında kent konseylerinin katılımcı birer yönetim yapısı olarak kurulma sebeplerini ve kurulmayan il ve ilçelerde hangi sebeplerden kurulmadığı incelenmeye çalışılacaktır. Bu doğrultuda şehir sakinlerinin yönetimine katılım sağlanması için, adil ve şeffaf yönetim merkezi olması beklenen kent konseylerinin var olan faaliyetleri ve halen kent konseyi kurulmayan il ve ilçelerde kurulmasında karşılaşılan engeller irdelenmeye çalışılacaktır.