Pes planuslu bireylerde sakroiliak eklem disfonksiyonu, pelvis pozisyonu ve dengenin incelenmesi

Abstract

Pes planus, medial longitudinal arkın çökmesiyle ortaya çıkan ve alt ekstremite biyomekaniğini etkileyebilen yaygın bir ayak deformitesidir. Bu çalışmanın amacı, pes planuslu bireyler ile normal ayak arkına sahip bireylerin sakroiliak eklem provokasyon ve mobilite test bulgularını, pelvis pozisyonlarını, denge parametrelerini, alt ekstremite proksimal kas kuvvetini ve ayak fonksiyonlarını karşılaştırmak ve değerlendirilen parametreler arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırmaya yaşları 18-45 aralığında değişen 68 birey dahil edildi. Katılımcıların ayak postürleri Naviküler Düşme Testi (NDT) ve Ayak Postür İndeksi (APİ) kullanılarak değerlendirildi; test sonuçlarına göre bireyler 'pes planus' ve 'normal ayak arkı' olmak üzere iki gruba ayrıldı. NDT farkı 10 mm'nin üzerinde olan ve APİ skoru 5 ve üzerinde seyreden 30 birey pes planus grubunu (yaş ortalaması: 30.9±9.07) bu kriterlerin dışında kalan ve normal ayak postürüne sahip 38 birey ise kontrol grubunu (yaş ortalaması: 28.18±8.54 oluşturdu. Her iki grubu da sakroiliak disfonksiyon değerlendirmesi için provakasyon ve mobilite testleri uygulandı. Provakasyon testleri olarak Gaenslen Testi, Kompresyon Testi, Distraksiyon Testi, Patrick Faber Testi, Posterior Sürtünme Testi kullanıldı. Mobilite değerlendirmesinde ise Ayakta Öne Eğilme Testi, Oturmada Öne Eğilme Testi, Gillet Testi, Hiperekstansiyon Testi ve Yaylanma Testleri uygulandı. Pelvis asimetrisini ve inklinisyon açısını ölçmek için Palmation Meter (PALM) cihazı kullanıldı. Statik denge değerlendirmesi için Tek Ayak Üzerinde Durma Testi, dinamik denge değerlendirmesi içinde Zamanlı Kalk Yürü Testi uygulandı. Proksimal kas kuvveti ölçümü için Kinvent K-Push el dinamometresi kullanılarak kalça fleksör, ekstansör, abduktörleriyle diz fleksör ve ekstansör kasları değerlendirildi. Bel ağrısını bağlı fonksiyonel kısıtlılığı değerlendirmek için Oswestry Bel Ağrı Engellilik İndeksi, ayak ağrı ve fonksiyonun ölçümü için de Ayak Fonksiyon İndeksi (AFİ) kullanıldı. Çalışmanın sonuçlarına göre SİE testlerinin pozitiflik oranları sağ ve sol iki tarafta pes planuslu grupta istatiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulundu (p<0,05). Lateral pelvik tilt değerlendirmesinde iki grup arasında fark bulunmazken (p:0,514) pelvik inklinasyon açısının pes planuslu bireylerde arttığı tespit edildi (p<0,05). Zamanlı Kalk Yürü Testinde iki grup arasında fark yokken, Tek Ayak Üzerinde Durma süresinin pes planuslu grupta sol tarafta azaldığı bulundu (p<0,05). Kas kuvveti ölçümlerinde iki grup arasında istatiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. Oswestry Bel Ağrı Engellilik İndeksinde de iki grup arasında anlamlı fark saptanmadı (p:0,174). AFİ değerlendirmesinde ise AFİ total, AFİ ağrı, AFİ yetersizlik, AFİ aktivite kısıtlılığı alt skorlarında pes planuslu grup lehine anlamlı fark bulundu (p<0,05). Bu çalışmanın sonuçları, pes planusun ayak fonksiyonları ve ayakta oluşan ağrı üzerinde etkili olduğunu, bununla birlikte pelvis ve sakroiliak eklem biyomekaniğini de olumsuz yönde etkileyebileceğini göstermektedir. Ayrıca denge parametrelerinin de pes planustan etkilendiği gözlemlenmiştir. Ancak bel ağrısı ve proksimal kas grubu kuvveti üzerinde doğrudan bir etkisi olduğu saptanmamıştır. Bu bulgular, pes planusun yalnızca lokal bir ayak problemi olmadığını, vücut kinematiğini etkileyebilen çok segmentli bir durum olduğunu ve değerlendirme sürecinde daha kapsamlı bir yaklaşımın gerekli olduğunu düşündürmektedir.Pes planus is a common foot deformity characterized by the collapse of the medial longitudinal arch and may affect lower extremity biomechanics. The aim of this study was to compare sacroiliac joint provocation and mobility test findings, pelvic positions, balance parameters, proximal lower extremity muscle strength, and foot functions between individuals with pes planus and those with a normal foot arch, and to examine the relationships among the evaluated parameters. A total of 68 individuals aged between 18 and 45 years were included in the study. Participants' foot postures were assessed using the Navicular Drop Test (NDT) and the Foot Posture Index (FPI); based on the test results, individuals were divided into two groups as 'pes planus' and 'normal foot arch.' Thirty individuals with an NDT difference greater than 10 mm and an FPI score of 5 or higher constituted the pes planus group (mean age: 30.9±9.07), while 38 individuals who did not meet these criteria and had normal foot posture formed the control group (mean age: 28.18±8.54). Both groups underwent provocation and mobility tests for the evaluation of sacroiliac joint dysfunction. Provocation tests included the Gaenslen Test, Compression Test, Distraction Test, Patrick (FABER) Test, and Posterior Shear Test. Mobility was assessed using the Standing Flexion Test, Seated Flexion Test, Gillet Test, Hyperextension Test, and Spring Test. The Palpation Meter (PALM) device was used to measure pelvic asymmetry and inclination angle. Static balance was evaluated with the Single-Leg Stance Test, and dynamic balance was assessed using the Timed Up and Go Test. Proximal muscle strength was measured with the Kinvent K-Push handheld dynamometer, evaluating the hip flexors, extensors, abductors, and the knee flexor and extensor muscles. The Oswestry Low Back Pain Disability Index was used to assess functional limitation related to low back pain, while the Foot Function Index (FFI) was employed to measure foot pain and function. According to the results of the study, the positivity rates of sacroiliac joint tests were significantly higher on both the right and left sides in the pes planus group (p<0.05). While no difference was found between the groups in lateral pelvic tilt (p=0.514), pelvic inclination angle was significantly increased in individuals with pes planus (p<0.05). Although no difference was observed between the groups in the Timed Up and Go Test, the duration of the Single-Leg Stance Test was reduced on the left side in the pes planus group (p<0.05). No statistically significant differences were found between the groups in muscle strength measurements. Similarly, no significant difference was detected in the Oswestry Low Back Pain Disability Index (p=0.174). However, in the FFI assessment, significant differences were found in favor of the pes planus group for the FFI total score and the pain, disability, and activity limitation subscores (p<0.05). The results of this study indicate that pes planus is effective in influencing foot function and foot-related pain and may also negatively affect pelvic and sacroiliac joint biomechanics. Additionally, balance parameters appear to be influenced by pes planus. However, no direct effect was identified on low back pain or proximal muscle group strength. These findings suggest that pes planus is not merely a local foot problem but rather a multi-segmental condition that can affect overall body kinematics, highlighting the need for a more comprehensive approach during the evaluation process.