Julian Barnes'in Romanlarında Travma ve İroni

Abstract

Bu çalışma Julian Barnes'ın üç romanının – Oklukirpi (1992), Zamanın Gürültüsü (2016) ve Bir Son Duygusu (2011) – ironinin travmanın temsilinde bir araç olarak kullanıldığı zihinsel travmatik deneyimleri tasvir ederek geleneksel travma anlatılarından nasıl saptığını incelemektedir. Bu tez, ana karakterlerin benlik duygusunda bozulmaya neden olan, öz yabancılaşma ve öz tiksinti ile birlikte kaygı, korku, şok ve pişmanlık duygusu yaratan sarsıcı olayların tetiklediği zihinsel travmalara odaklanmaktadır. Oklukirpi ve Zamanın Gürültüsü kolektif travmanın totaliter rejimler altında yaşayan belirli bireyler üzerindeki etkilerini temsil ederken, Bir Son Duygusu kişisel geçmişle ilişkili bireysel bir travmatik deneyimi tasvir eder. Bu romanlar, kendi kimlik ve geçmişlerine yabancılaşan, kendileri hakkındaki bakış açılarını ve aynı zamanda başkalarıyla olan etkileşim biçimlerini etkileyen sarsıcı dış olaylar yoluyla travma yaşayan karakterlere odaklanmaktadır. Seçilen romanların baş kişileri, kimliklerinde silinemez izler bırakan sarsıcı bir peripeteia'ya (kaderin tersine dönmesine) maruz kalan aciz kişilerdir. Bu geri dönülemez değişim, karakterlerin kendi benliklerini 'yeniden yapılandırmalarını' gerektiren yeni bir bakış açısı ortaya çıkarır. Seçilen romanlar 'yeniden yapılandırma' girişimlerinde trajik bir şekilde başarısız olan kişileri betimlemektedir. Bu romanların anlatıcıları ve/veya karakterleri travmaya tepki vermek ve onunla başa çıkmak için ironiyi bir araç olarak kullanırlar. Tez, bu romanlarda travma deneyiminin ya ironi kullanılarak temsil edildiğini ya da bu temsilin bir 'durum ironisi' ile kesiştiğini savunmaktadır. Bu çalışmada yapılan inceleme, travma ve ironi arasındaki ilişki kapsamında, ironinin travmaya tepki vermek ve onunla başa çıkmak için bir araç olarak kullanıldığını, ancak karakterlerin travmaları için iyileştirici bir gücü olmadığını ortaya koymaktadır.This study examines how Julian Barnes's selected novels – The Porcupine (1992), The Noise of Time (2016), and The Sense of an Ending (2011) – deviate from the conventional trauma narratives, by depicting mental traumatic experiences in which irony is employed as a means of representing trauma. The dissertation focuses on mental traumas ignited by overwhelming external events that cause a disruption in the protagonists' sense of self, which creates self-alienation and self-disgust, as well as the feeling of anxiety, fear, shock and remorse. The Porcupine and The Noise of Time represent the effects of collective trauma on specific individuals living under totalitarian regimes, while The Sense of an Ending highlights an individual traumatic experience that is interrelated with personal past. The selected novels have a specific focus on characters who are alienated from their own identity and past, and who experience trauma through overwhelming external events that alter the protagonists' perspectives about their selves, which simultaneously influence how they interact with others. The protagonists of the selected novels are unheroic characters who undergo a 'shattering peripeteia' that leaves indelible marks on their identities. This immutable alteration unravels a new perspective upon which they have to reorganise themselves. The selected novels portray protagonists who tragically fail in their attempts at reorganisation, and the narrators and/or characters of these novels employ an ironic attitude in reacting to, and coping with the trauma. The dissertation argues that in these novels, the experience of trauma is either represented through the use of irony, or the representation coincides with a situational irony. In demonstrating the communication between trauma and irony, the dissertation argues that although irony is used as a means to react and to cope with trauma, it cannot function as a remedial force for the traumas of the unheroic protagonists.